OOGSTMAAND .... AUGUSTUS

Arnold Dewelf - 2009-01-17 14:16:57

Met mijn eigen naamfeest kwam ook dit van mijn oudste zus, van één tante en van moeder aan de beurt in deze maand. Er werd dus meerdere malen geroepen :“Huin den oavond en meurgen de doag, neem astublif dit blumke oaf” waarna de ruiker aan de gevierde werd aangeboden. Het is duidelijk het gebaar dat hierbij meer telde dan de intrinsieke waarde van de ruiker. En toch hielden we er aan deze gelegenheid niet uit het oog te verliezen en er een  verrassingseffect voor de gevierde aan te verbinden. Het was een teken van de familiale verbondenheid in ons weliswaar doorsneegezin, maar waar we toch door een vuur zouden gegaan zijn voor elkaar. Vader en mijn meter werden op 19 maart met evenveel inzet en liefde alle eer aangedaan. Er werd zuinig en spaarzaam geleefd in ons gezin, vooral in oorlogstijd, een tijd ook van orde, discipline en gerespecteerd gezag. Dat drukt zijn stempel zelfs op het latere leven, maar is een gezonde opvatting, die veel onheil voorkomt.
Met dit feest zitten we ook in het groot verlof en volgend schooljaar schuiven we weer een klas hoger tot we bij de oudsten gerekend worden om daarna in het secundair onderwijs weer van onderaan te beginnen. Het heeft er de schijn van dat het leven ook een eeuwig herbeginnen is. Deze gedachte lijkt nog zo onverstandig niet, want het is goed, telkens of toch zo vaak mogelijk, een nieuwe kans te krijgen, ook wanneer iets negatiefs zich in ons leven heeft afgespeeld. Alleen moet nieuwe moed voor een nieuw begin worden opgebracht.
De familie, hoeksteen van onze maatschappij, heeft in de loop der jaren zware stormen doorstaan. Echtscheidingen, homohuwelijken, nieuw samengestelde gezinnen, waarover wel eens lachwekkend wordt gedaan met de woorden :”Mijn en uw kinderen maken ruzie met onze kinderen.” Het is ook lachwekkend en van elke ernstige overweging gespeend.
Persoonlijk blijf ik het hier houden bij de oude formule van het gezonde trouwe familiemodel. Veel kwaad heeft de politiek in deze materie aangericht. En nu kan het nooit ver genoeg gaan. Waar eindigt deze bandeloosheid ? Wanneer zullen vrijdenkers eens tot bezinning komen en inzien dat hun politiek van het gezin op vrijzinnigheid steunt en geen echte waardevolle grondvesten heeft of vinden kan. Klinkt hier misschien een kerkse ondertoon. Het zij zo, maar ik blijf er rotsvast bij.

Nieuws

  • » Actualiteit
  • » Sportnieuws
  • » Familienieuws
  • » Blogs
  • » Gastenboek