GROOT VERLOF .... JULI

Arnold Dewelf - 2009-01-17 14:16:22

Er waren eens, heel lang geleden, een jongen en een meisje : zij was net zeventien geworden, hij was in zijn negentiende, einde Grieks-Latijnse humaniora. Zij was een lieve, wat gereserveerde, aantrekkelijke en mooie blonde tiener, hij was in het dorp actief in de KSA en speelde het orgel. Wij waren in het jaar 1949. Het verschil in ouderdom was anderhalfjaar. De beroepskeuze was voor beiden een uitgemaakte zaak : hij zou voor ingenieur gaan studeren te Luik, zij ging verpleging studeren in Salvator te Hasselt. Beiden kwamen traditiegetrouw uit christelijke gezinnen en zaten dus in het katholiek onderwijs, waar binnen het schooljaar de dagelijkse mis een must was. Dat trokken ze beiden gewoontegetrouw ook door tijdens het groot verlof. Hem was dat bevallig blondje uit de Jodenstraat opgevallen en had zijn aandacht getrokken. Samen een stukje weg afleggen na de mis werd niet versmaad. Integendeel ! Zo naderde hij die bekoorlijke blonde meid : voor het eerst kwam hij met haar in gesprek over hun studies. Ze hadden toevallig bij een voorgaande kermis nog wel eens zwijgend en onbewust naast elkaar plaats genomen in de danszaal van tante Liza. Was dat zwijgen misschien juist een gunstig voorteken? Wat zal de toekomst brengen? 
Wanneer op 3 oktober 1949 het instituut te Luik het academisch jaar opende, kruisten hun wegen elkaar opnieuw. Hij reed per fiets naar Oreye om er de tram te nemen naar Luik. Zij ging naar de mis alvorens naar Hasselt te vertrekken naar de Salvatorverpleegstersschool. De eerste maal werden de pedalen even stilgehouden en dan uit schroom toch verder gereden zonder woorden. Een volgende maal werd even gestopt, een paar algemeenheden gewisseld, eerst onwennig, maar na korte tijd erg vlot, en dan een handdruk en weer verder gereden. Om elkaar niet te missen de volgende keren, maar zeker te kruisen, waar we, zoals later bleek, allebei naar trachtten, op dit kort stukje gemeenschappelijke weg, vertraagde Lily de pas vanaf de Jodenstraat tot aan het kruispunt en reed ik wat langzamer in de vroege donkerte wanneer ik de schim van Lily nog niet opmerkte. Wat een toeval, die eerste ontmoetingen vonden plaats ongeveer hier voor de deur. Geen van ons beiden kon toen vermoeden dat we twaalf jaar later op die plaats ons huis zouden bouwen. Heerlijke momenten waar twee jonge mensen zich aan optrokken. Was Cupido in het spel en werden ze verliefd ?  Die ontmoeting was voor beiden de zevende hemel, waar we stil naar verlangden. We mochten elkaar niet mislopen, want het gemeenschappelijk stuk weg was erg kort : van aan het kruispunt tot aan de Jodenstraat. Daarmee konden we weer een week verder. Niet veel, maar in die tijd was dat voor ons genoeg : een verliefde hand is gauw gevuld en we waren heel brave tieners ! Ik gaf vanaf het begin mijn adres op, rue Vaudrée, 154, Angleur, hetgeen Lily, om het adres goed te onthouden, voortdurend herhaalde in de mis. Veel gebeden werd er niet, vertelde ze mij achteraf. Binnen de week mocht ik mijn eerste briefje reeds ontvangen. Dat werd met veel ongeduld geopend en verslonden. We waren nog tamelijk jong, maar onze prille kennismaking en vriendschap heeft alleen maar een gunstige invloed op mij gehad : immers, als kleine Vlaming tussen al die Walen, het Frans niet eens goed machtig, werd ik met Kerstmis eerste van mijn klas in het voorbereidend jaar in het Institut Gramme, waar ik mijn wiskundekennis bijwerkte. Bewijs van die goede invloed : ik heb gedurende al mijn studies nooit één herexamen gehad.
Korte tijd later groeide de vriendschap uit tot een relatie en werden afspraken gemaakt aan Tieckensbosje te Bommershoven. Zalige momenten waren dat, want daar vonden onze lippen elkaar en werd er voor het eerst gekust. Drie vrienden en drie vriendinnen. Zes jongeren ontmoetten elkaar en de jongens konden er ’s avonds met veel voldoening nog over napraten, want waar het hart van vol is, loopt de mond ….. Enkele jaren later werden op 5 juli 1958 te Banneux, tot onze aangename verrassing in aanwezigheid van mijn vroegere werkmakkers te Sint-Truiden, Guillaume, Gustaaf, Pierre en Maurice, mijn collega Henri Massaux met zijn gezin uit Seraing en enkele nabije en verre familieleden, de ringen uitgewisseld voor het leven. Bedankt, lieve eega, voor zoveel mooie, heerlijke ogenblikken, al wordt het fysisch voor geen van ons beiden met de jaren gemakkelijker. Van harte bedankt voor die onvergetelijke idyllische tijd samen, lieve Lily.
Wat ons ook gebeure, ik zou het nooit anders gewild hebben. Wij delen goede én kwade dagen tot de dood ons scheidt en dat liefst zo laat mogelijk !

Nieuws

  • » Actualiteit
  • » Sportnieuws
  • » Familienieuws
  • » Blogs
  • » Gastenboek