MEIMAAND.... MEI

Arnold Dewelf - 2009-01-17 14:14:34

Deze Mariamaand roept herinneringen op aan de tijd dat we met de tantes en Marie Pirson langs de dreef Henisdael, elke dag de maand lang, naar het kapelleke van Brukkes trokken om er met de omwonenden : de vrouwkes van Brukkes, de families Picard en Jorssen en een of andere toevallige deelnemer, waardoor het kapelleke volledig was bezet, een rozenhoedje te bidden met litanie, een liedje ter ere van Maria te zingen en dan weer al huppelend naar huis te keren. Het waren telkens de oude trouwe deelnemers die deze gewoonte jarenlang in stand hebben gehouden. Deze goede gewoonte werd op drie plaatsen in ons dorp in ere gehouden : aan de kapellekes van Brukkes en Wanten en in de Sint Pieterkapel van Horne.
Ook vandaag staat het kapelleke er nog steeds, wordt goed onderhouden door de geburen, maar van het rozenhoedje is niets meer overgebleven. In de tijd dat de sacramentsprocessie nog uittrok, deed het gebouw dienst als rustaltaar bij elke van de drie processies (sacramentsprocessie, kermisprocessie en plechtige communie). Maar ook daarvan is niets overgebleven. Het is alleen nog de stille getuige van een vroom verleden, toen kerk en godsdienst het privé- en het publieke leven volledig beheersten. De invloed van de kerk was zo sterk dat velen achteraf alles wat met het geloof samenhangt, overboord hebben gekieperd en de godsdienst tot een loutere privéaangelegenheid hebben teruggebracht.
Was het vroeger beter dan nu of omgekeerd ? De mensen die ik zo in mijn kindertijd heb gekend, waren blijkbaar niet ongelukkig, velen heb ik gekend als meevoelende, lieve, helpende en noodlenigende lieden, leefden tevreden met het weinige dat ze hadden op een klein stukje van de grote wereldbol, onwetend van wat in de wereld gebeurde en dat was maar goed ook, want zoals kardinaal Cardijn ooit getuigde : "de wereld is een groot schandaal" en dat is heden ten dage nog steeds niet anders. De mensen waren godvrezend en volgden zo goed en zo kwaad ze dat konden de voorschriften van de almachtige kerk, die voor elke levensvraag, die we ons stelden, een pasklaar antwoord bood. Dat was haar grote sterkte. De kerk had er ook tweeduizend jaar de tijd voor gehad om eraan te werken.

Ook ik ben van kindsbeen af diezelfde weg gegaan, trouw aan kerk en bisschop. Van de levensomstandigheden uit die periode heb ik heel wat voldoening gekregen, moed geput, de mooiste herinneringen overgehouden en ik blik thans met nostalgie terug op de tijd van toen. Maar tijden en mensen evolueren. Daar kunnen we niet aan ontkomen, laat staan afremmen. Mijn besluit : laten we niet vooroplopen, maar van het leven het beste maken door om ons heen wat geluk uit te strooien voor de onzen en bijgevolg ook voor onszelf, voor wie ons dierbaar zijn of waarvoor we verantwoordelijkheid dragen. Dan zullen de bloemen van deze bloeimaand weer op hun mooiste bloeien en ook zij hun bestemming waarmaken.

Nieuws

  • » Actualiteit
  • » Sportnieuws
  • » Familienieuws
  • » Blogs
  • » Gastenboek